BELGÜZAR

  Uzun zamandır yazıyorum. Benim için, uzun zamandır yazıyorum. Ama yeteri kadar üzerine düşmedim yazma meselesinin. Yazma eylemim bir yazar gibi değil. Gibi de olmasın zaten. Henüz gibi olarak bile değil maalesef. Yaklaşık 3 aydır blog yazıyorum. Bu benim için büyük bir adım. Tabii ki insanlık için kalemin ucuyla kâğıda kondurduğum bir nokta kadar bile olmayabilir. Ama o noktalar virgülden daha uzun süreli duraksama gerektirdiği için nokta olmasını da istemem zaten. Ne istediğinden emin misin acaba; sayın yazar olmak isteyen ama nokta koymak konusunda bile kaygıları olan, çok düşünen, ‘düşündüklerimi görsel kurgularım kadar iyi aktarabilsem neler yazarım’ diye ayrıca düşünen sen? Hangi ben oluyorsun bilmiyorum. Bildiğim bir şey var seninle ilgili, yazmak hakkında ciddi düşünüyorsun artık. Yavaş yavaş barışıyor ve kaynaşıyor hayallerinle kalemin. Yazdıkça fark ediyorsun kendini ve bana da fark ettiriyorsun kendini. İçimde böyle bir ben var diyorum. Orada olduğunu biliyorum, yazma...

 Bu video bazı kullanıcılar için uygun olmayabilir. Anlıyorum ve devam etmek istiyorum. Welcome To The Machine- Gerald Scarfe videosu- Kırmızı nokta. Hayır buton. Beyaza dönüyor ve çiçek gibi açılıyor. Sonra yine kapanış ve kırmızı ve beyaz ve çiçek tekrar açıldığında mavi. Gökyüzü. Kurak. Dinazor. Hayır metal dinazor. Acanthopholis ile Achelousaurus arası bir şeye benziyor ve bana doğru geliyor. Etraf simsiyah, karanlık. O, mavi. Yaklaştıkça sıyrılıyor üzerindeki mavi gölgeden, metalik rengiyle kamaştırıyor gözlerimi. Göremiyorum hiçbir şeyi. Nesli tükenmiş, heybetli bir yaratık karşımda, metalden de olsa, beni inceleyip hayattayken yapmak isteyip yapamadığım ne varsa “aslında yapabilirdin” diye bağırıyor. Tüm hayatım film şeridi gibi geçmeliydi oysa gözümün önünden. Neden? O an bunu düşünmeye vaktim olmayacak, yaşadığım onca şeye bir hoşça kal bile diyemeyeceğim. Tanışsaydık iyi olurdu diyorum henüz yaşamadıklarıma. Fakat benim yeterli zamanım yoktu; öğretilenin dışına çıkmaya, g...