BELGÜZAR

 🎵🎼🎶 İtiraf etmeliyim ki; yüreğime dokunan bir müzik beni çoğu zaman yazmaya telkin ediyor. Ama öncesinde, ellerimden tutup bulutların üstüne çıkarıyor. Günün en güzel saatlerinin en güzel bulutlarına… İnce ince çiseleyen yağmur damlaları gibi dokunuyor yüreğime ve birlikte söylüyoruz: Hallelujah! Pek fazla yazacak bir şey bırakmıyor aslında. Ya da ne yazarsam yazayım, nasıl betimlemeye çalışırsam çalışayım asla yeterli gelmeyecek diyor, yine aynı yer. Müziğin dokunduğu o yer, o an sadece gözlerini kapa ve dinlendir ruhunu da diyor. Ne dese yaparım o an. O şarkıda bulmuşum huzuru, bana hissettirdikleri ve dokunduğu yer ile iletişim kurmamı sağladığı için az bile. Böyle anlar daha sık olsa… Milyonlarca kez erişsem o bulutlara ve birlikte şarkı söylesek... Her bir nota yağmur olsa… Bana bahşedilen o ana milyonlarca kez şükretsem sonra… Yeryüzüne indiğimde daha güçlü hissetsem kendimi… Güzel yönlerini görebilsem hayatın, böylece bir sonraki bulutların üstündeki yolculuğuma kadar ...

  -İçini dök hadi, dinliyorum... +Ne, nasıl? -Benim tanıdığım bildiğim gibi değilsin, bir şeyler var bir şey olmuş. Farklı davranıyorsun… +Bilmiyorum. -Birisi bir şey mi söyledi? +Hayır. -Üzülmüş, kırılmış gibisin… +Yorgunum biraz, belki ondandır. -Hayır bu başka bir şey… her zaman yoruluyorsun ama hep neşe dolu olabiliyordun. Sesin hiç böyle gelmiyordu. Başka türlü bir şey olmuş. ….   +Orda mısın? -Burdayım, sessizliğini dinliyorum. …. -Konuşmayacak mısın, bak kağıt gibi bekliyorum seni. +Yazamadığımı hatırlatma lütfen. -Yazabildiğini biliyorum, uyandırılmak istemiyorsun sadece. Ama hala rüya görmeye devam edebiliyorsun biliyorum, bu yüzden uyanmadan devam etmek istiyorsun o rüyaya. Hepsi güzel rüyalar değil anlaşılan. Yine de uyandırılmak istemiyorsun, bravo. +Saçma bir kurgu yaptın yine. Şu an yaşadığım hayat bir rüya mı? -Değil, yoksa canın yanmazdı. +Canım yanmıyor ki. … -Yalnız bırakmamı ister misin demeyeceğim bu defa. Zaten dün...